Kaap de Goede Hoop

Op het programma van vandaag: Kaap de Goede Hoop en Cape Point, het nog net iets zuidelijker puntje voorbij Kaap de Goede Hoop. We reden via de route van een wielerklassieker, de Cape Classic. Eerste stop: Simonstown, dat ooit de tweede Nederlandse nederzetting op de Kaap was.

KOKENDE BRANDING
Cape Point en Kaap de goede Hoop hebben een prachtige ligging in de razende storm. Het is een punt waar de Indische oceaan en de Atlantische oceaan elkaar ontmoeten. P1030315Twee zeestromen botsen op elkaar: de koude Benguela Stream die water van de Warme Golfstroom vanaf Groenland over de oceaanbodem terugbrengt naar de start (hij ontvangt geen € 200,00.) en de warme Agulhas Stream uit de Indische Oceaan. Door de menging van voedselrijk en warm en zuurstofrijk water ‘brobbelt’ het hier van de vis. Ziedende wind, kokende branding, Great White Sharks en walvissen. Een Kaap geplaagd door storm, mist en klippen, wat er vroege vaak toe leidde dat schepen te vroeg Noordwaarts koers zetten en belandden in een baai – niet voor niets False Bay genaamd – in plaats van de echte kaap te ronden. Geen wonder dat het aantal scheepswrakken hier niet te tellen is.
Op de terugweg reden we helaas fout zodat we Houtbaai misten. Je kunt nóg zo’n goede chauffeur zijn, als je navigator ligt te pitten, verlies je toch Parijs – Dakar.

GALE FORCE
Op het programma van de dag erna: de Tafelberg. Omhoog via de ‘Cable Way’(de kabelbaan) en bovenop een halve dag rondwandelen. Maar helaas, helaas, de kabelbaan was gesloten wegens een stormachtige wind. ‘Closed due to gale force’. Jammer, die Tafelberg is toch een onmisbaar element van een bezoek aan Kaapstad. Maar het zat er niet in. Zijn we eigenlijk wel in Kaapstad geweest zonder die trip?
Dus schakelden we maar over naar een goed alternatief; de zogeheten ‘Pipe Trail’, een wandelpad halverwege de helling die we zo’n tien kilometer hebben gevolgd. Het ontleent zijn naam aan het ‘parcours’ van een waterleiding die indertijd nog door onze landgenoten is aangelegd. Leuke trip. Tot we over een richel langs een afgrond liepen en het Marijke wat te riskant werd. Toe zijn we terug gegaan.

De high tea at Mount Nelson hotel vergoedde veel. We reden ernaartoe met een taxi terwijl we met de taxichauffeur discussieerden wie van ons nou het meeste geluk had deze middag: hij, omdat ie een ritje had van amper een kilometer waar hij een forse vergoeding voor kreeg, of wij, omdat we na een lange wandeling langs de berghelling er toch nog in waren geslaagd een taxi te scoren.

BROEKSPIJPEN
De portier van Mount Nelson stond in livrei en met hoge hoed bij de hoofdingang. Ik stond met opgerolde broekspijpen die ik ter plekke moest afrollen. Maar ik mocht niettemin naar binnen. Heerlijke thee, met een zandloper om de tijd aan te geven dat de thee moest trekken. Heeeeerlijke hapjes: hartig èn zoet. Met een volle pens – excusez le mot – gingen we er weer weg.

Advertenties

Jazz

In Franschhoek gaven we ons over aan de geneugten van het decadente leven. Alles draait hier om wijn het daarop gebaseerde toerisme. Franshhoek was de plaats waar veel Hugenoten heen trokken toen ze in Frankrijk werden vervolgd. Dus iedere straatnaam is er Frans. Restaurants en hotels idem. En vandaar al die wijn.
Daarna kwam de rit van de waarheid: 850 kilometer naar Upington door de Northern Cape. Monotoon en dodelijk saai. Dit stuk konden ze net zo goed uit de kaart knippen; niemand die ‘t mist. En… regen, regen, in het droogste deel van Zuidelijk Afrika.
’s Avonds hadden we weer veel tegenliggers die weigerden te dimmen. Erg vervelend op een natte smalle weg zonder ander licht dan die koplampen.
Pas in Upington durfde ik opgelucht adem te halen: gehaald!
Het bleef het de hele nacht onweren. Op de radio: ‘The water level of Orange River keeps rising.’

KLANTENLOKKER
De tweede avond dineerden we bij de ‘Irish Pub’. Daar stond de hele dag een dame voor de deur klanten te werven. Samantha. Toen we aan tafel met haar over haar werk praatten bleek dat ze van zeven uur ’s ochtends tot twaalf uur ’s nachts daar buiten de deur stond te hangen. Zij en haar collega’s kregen geen salaris maar werkten free lance. Ze moest dus haar eigen klanten werven voor het restaurant. Dát, plus de tip die je achterlaat bepaalt haar inkomen. Vandaar ook dat het zo belangrijk is dat je niet ‘overloopt’ naar een andere ober. Ik kijk nooit meer neer op klantenlokkers bij winkels en restaurants.

TEURO’S
Met Cape Cruisers kwam ik snel tot zaken omdat ik een lijstje had gemaakt dat behalve de versnellingsbak nog wat preventief onderhoud bevatte.
Ronald, ik denk dat je wel ergens gelijk hebt met je advies ‘verkopen en een andere kopen’, er is genoeg te koop. Maar zoals Cees al reageerde: ‘dat kost meer dan repareren, en hierna hebben we ‘het zwarte konijn wel uit de hoed’. De prijs van reparatie van de versnellingsbak ben ik sowieso kwijt, ofwel voor reparatie ofwel wordt die gekort op de verkoopprijs. De kopers zijn ook niet gek.

Belangrijk is dat de zware reparaties niet voortkomen uit een intrinsieke zwakte van de kar maar uit niet nagekomen afspraken door Sirkel Motors. Dat maakt nogal verschil in de afwegingen. Maar het kan inderdaad geen kwaad om eens te informeren, bijvoorbeeld bij Cape Cruisers of ik niet beter je advies kan opvolgen. Hebben zij eventueel ook belang bij. Maar jij hebt denk ik geen idee van de gangbare prijzen van landcruisers. Nieuwprijs ligt rond de ton in ‘Teuro’s’. Tweedehands kom je niet onder de 30.000 weg. Dus als ik er een relatief betrouwbare bak aan overhoud, mogen er wat reparatiekosten bij de aanschafprijs van 13.000 komen. Deze revisie van de versnellingsbak op eigen kosten maakt wel dat ik mijn plan met de kar verander. Wilde ik hem eerst na een jaar of drie, vier, weer verkopen, nu denk ik dat ik ‘m langer moet houden om de investeringen te gelde te maken. Maar dan ga ik niet drie of vier keer per jaar naar de bush, maar slechts één keer. Stalling voor een jaar kost minder dan een maand kamerhuur voor dochterlief Marthe. Verzekering is een kwestie van € 140,- per jaar; telefonisch en per internet te regelen. Registratie is een lastiger punt. Dat moet ik jaarlijks vernieuwen, en daarvoor moet ik op het kantoor van het Roads Department verschijnen. Kosten € 12,-.
Kort en goed: we lieten de cruiser achter bij Cape Cruisers en trokken verder per Honda Jazz. Pittige kar. Loopt zuinig, en voor je het weet zit je op 140 km/uur. Redelijke kofferbak. Ik zou ‘m zo willen. Honda staat bekend om z’n goede motoren.

ZWAVEL
Op naar Ai Ais, de campsite bij de Fish River Canyon in Namibië.
Wanneer roep je ‘Ai – Ai!’? Als je je teen in te heet badwater steekt. Zo ook hier: warm-water-bronnen. Bij entree van de camping (en gelukkig alleen dáár) ruikt het alsof iedereen tegelijk een scheet heeft gelaten, zo typeerde Marijke de geur. Zwavel! (Of was het toch een afleidingsmanoeuvre van haarzelf?)
De volgende dag reden we 65 kilometer naar het uitzichtpunt over de Canyon. Het is een prachtig punt met een prachtige weg ernaartoe. Fisch River Canyon is een broertje van de Grand Canyon in de VS. Niet zo groot, de overkant lag op pakweg tien à vijftien kilometer, waar de Grand Canyon veertig kilometer breed is, maar toch ‘impressionant’. Het is feitelijk een kloof in een kloof in een kloof. Trapsgewijs omlaag. Wandelaars doen er vijf dagen over om van de ingang naar Ai Ais campsite te lopen. Die dagen moeten ze helemaal ‘self catering’ zijn. Alleen water kun je uit de rivier halen met water waterfilters of zuiveringstabletten.
We gaan dus welgemoed door. Je hoort nog.
Groet,
Frank

If travelling was for free you would never see me again

Moondust's Voyage

This is an account of our circumnavigation on Moondust, a 40ft catamaran.

Syp Wynia

verslaggever

Leica in Nederland

Alles over Leica Camera's en Sport Optics door de officiele importeur van Leica in Nederland

Tracks4Africa Blog

Travel Africa informed