Regelneef

29-03-’12 Swakopmund

Zuidelijk Afrika blijft trekken. Tenminste voor een paar jaar op rij. Zo zit ik nu voor de vierde keer in Namibië. Deze keer met vriend Jel Klaassen, bekend van huiselijke eet- en slemppartijen.

Ik heb een goed excuus om de hort op te gaan deze keer: Marijke heeft in April een conferentie in Kaapstad. Het ligt voor de hand om haar daar op te zoeken. En zo wordt de regio Kaapstad de verste bestemming op deze trip. Maar daarvóór doe ik twee eerdere tochten dunnetjes over: degene die ik in oktober maakte met Marijke door Noord Namibië inclusief Etosha, en die van december door de Botswaanse Kalahari inclusief Kgalagadi Transfrontier National Park. Om van daaruit Elias LeRiche, de oude directeur van dat park – een oude bekende van me – op te zoeken en dan naar Cape Town af te zakken.

NB 1: foto’s verschijnen later
NB 2: Over een paar dagen zullen delen van deze blog verschijnen op frankhoppener.wordpress.com
Ik heb nu geen internetaccess dus ik kan de precieze url even niet checken. Als ie ietsje anders is, lees je dat wel in een volgende blog. Omdat ik hier zelden en dan nog slecht op internet kan, zijn Jeroen Flapper of Marloes Olde Dubbelink van http://www.socialcrm.nl zo vriendelijk om de blog voorlopig te verzorgen.

BEURT

Momenteel staat de landcruiser voor een beurt bij Steckels Toyota in Swakopmund. Er is helaas maar één monteur beschikbaar, dus het is te hopen dat we niet door vertraging achter raken op ons reisschema.
In vogelvlucht de wederwaardigheden tot dusver.

Air Namibia: niks mis mee. Alleen het voer was niet te vreten! Ik dacht nog toen ik de alu-folie van het bakje trok: ‘Ha, lekker, pesto op de pasta.’ Maar het was totaal tot snot gekookte broccoli. Dat zegt genoeg. Toch een goede vlucht naar Windhoek en ik heb zelfs geslapen ondanks zo’n verschrikkelijk krijswurm op de rij voor me. (Het raam uit ermee!)

REGEREN IS VOORUITZIEN

Omdat we heel vroeg aankwamen in Windhoek bood dat gelegenheid om wat zaken te regelen. Zoals

  • de auto ophalen
  • Tanken (Twee tanks vol à € 150,-.)
  • Bagage organiseren
  • Smeerolie kopen bij Bushwackers voor de zwaar lopende achterdeur
  • Licence voor de auto voor een jaar verlengen bij het ‘Roads Department’. Afrikaanse bureaucratie met lange rijen voor de balie. Dan weet je ’t wel.
  • Een ‘jacking plate’ kopen. Dit is een metalen plaat voor onder de krik. Als je die niet gebruikt komt bij panne je auto niet omhoog maar zakt je krik omlaag het zand in. Het is een soortement van ‘onderzetter’.
  • Ontbijt voor de volgende dag kopen want we wilden om zes uur al op weg zijn naar Swakopmund.
  • Botswaanse Pula’s kopen op het wisselkantoor. Aan de grens is geen pinautomaat en we gaan meteen voor vijf dagen de bush in waar je al helemaal nergens cash kunt krijgen. Regeren is vooruitzien.
  • Een parfummetje afleveren bij Kornelia, een dame die werkt bij African Nest guesthouse en met wie ik het goed kan vinden.
  • Dit alles lardeerden wij met koffie, koffie, en koffie en een kloeke pils bij restaurant Balalaika. En nóg eentje bij Joe’s Beerhouse

IN BREEDBEELD

De oude weg naar Swakop was wederom prachtig. Steile stukken, mooie uitzichten. Baboons (bavianen), jakhalzen, kudu’s en springbokjes onderweg. Via een omweg kwamen we bij het ‘Moonlandscape’ en de 1500 jaar oude welwitschia plant.
Over 380 kilometer hooguit vijf auto’s tegengekomen.
In Swakop, dus meteen naar de Toyotagarage voor een beurt.

Vervolgens aan de wandel naar de pier waar het café dat aan het einde boven zee hangt helaas gesloten was. Dan maar dóór naar het Hansa Hotel om in te checken op Foursquare en om mijn e-mails te lezen. En tenslotte een pizza in het restaurant van de mensen die ik in oktober nog opsleepte naar Solitaire toen ze met panne langs de weg stonden.

En leuk: via skype contact gelegd met buurman Paul die zijn verjaardag vierde. Vanuit Swakopmund was ik in breedbeeld bij hem in de huiskamer. Dat ’t allemaal kan tegenwoordig!